«Τη αγάπη φλογός πάσης σφοδρότερος ην» Η αγάπη του ήταν πιο δυνατή από τη φλόγα της φωτιάς (Χρυσόστομος – Ε.Π.Ε. 36,442).

Πόσο αλήθεια είναι διαφορετική η εικόνα του Θεού μέσα στις ψυχές των ανθρώπων! Όχι γιατί ο Θεός αλλάζει μορφές, αλλά διότι είναι διαφορετικά τα κάτοπτρα των ψυχών, μέσα στα οποία καθρεφτίζεται η εικόνα Του.

Πολλές φορές, μάλιστα, στον ίδιο άνθρωπο, σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα της ζωής του, συμβαίνει ώστε να αλλοιώνεται καταπληκτικά η εικόνα του Ουράνιου Πατέρα, γιατί απλούστατα αλλάζει θέση και παίρνει διαφορετική κλήση το κάτοπτρο της ψυχής του, πάνω στο οποίο πέφτουν οι θεϊκές ακτίνες. Αυτό συνέβη, κατά τρόπο μάλιστα πολύ χαρακτηριστικό, και στην ψυχή του Παύλου. Ο Φαρισαίος Σαύλος, ο ζηλωτής και πιστός τηρητής του Νόμου, ατένιζε το Γιαχβέ, το ζηλωτή Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, περισσότερο με φόβο και λιγότερο με αγάπη. Τώρα, μετά το άλμα της Δαμασκού, τα πράγματα είναι τόσο διαφορετικά. Μέσα στην ψυχή αυτού που κάποτε υπήρξε «βλάσφημος και διώκτης και υβριστής» (Α’ Τιμ. α’ 13) έχει γίνει μια ριζική μεταβολή. Γι΄αυτό και δεν υπάρχει πιά τώρα η εικόνα του τιμωρού Γιαχβέ, αλλά ένας Θεός αγάπης, ειρήνης ελπίδας, υπομονής, παρακλήσεως (Β’ Κορ. Α’ 3 – Ρωμ. ιε’ 5, 13, 33 – Β’ Κορ. ιγ’ 11). Υπάρχει ένας Θεός «πλούσιος εν ελέει δια την πολλήν αγάπην αυτού ην ηγάπησεν ημάς». Διότι «όντας ημάς νεκρούς τοις παραπτώμασι συνεζωοποίησε  τω Χριστώ» (Εφες. β’ 4, 5).

Αισθάνεται βαθιά η καρδιά του τη μεγάλη αυτή αγάπη του Θεού, ενώ συγχρώνος σημειώνει και υπογραμμίζει την αναξιότητα της αμαρτωλής ανθρώπινης φύσης, για να της χαρισθεί ένα τόσο ακριβό και πολύτιμο δώρο. Όταν δε γράφει την περίφημη επιστολή του προς τους χριστιανούς της Ρώμης, εκστατικός μπροστά στην αγάπη αυτή του Πατέρα, σημειώνει: «Συνίστησι δε την ευατού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι ετι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε» (Ρωμ. ε’ 8).

Σας αποτέλεσμα της βαθιάς αυτού συναισθήσεως, της αγάπης και του ελέους του Θεού, έρχεται η πλημμύρα των αισθημάτων ευγνωμοσύνης και θαυμασμού προς τον Κύριο του Παντός. Κι από το πυρωμένο αυτό άγιο ηφαίστειο της καρδιά του εκτοξεύεται ένας πύρινος ποταμός φωτιάς ευγνωμοσύνης και θαυμασμού που τον κάνει να αναφωνεί από τα τρίσβαθα της υπάρξεως του, καθώς ατενίζει τη σοφία και την αγάπη του μεγάλου Δημιουργού: «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού! ως ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού!…αυτώ η δόξα εις τους αιώνας, αμήν» (Ρωμ. ια’ 33, 36).

Γι΄ αυτό και δεν παύει οπουδήποτε σταθεί και βρεθεί, και στις πιο δύσκολες ακόμη συνθήκες της ζωής του, να ανταποκρίνεται σ΄ αυτή την ΑΓΑΠΗ, εκδηλώνοντας τη δική του αγάπη, άλλοτε με τις προσευχές και τους ύμνους κι άλλοτε με τις επιστολές του προς τους πιστούς.

Το περιστατικό που συνέβη στους Φιλίππους μας δείχνει τόσο καθαρά την αλήθεια αυτή. «Κατά δε το μεσονύκτιον Παύλος και Σίλας προσευχόμενοι υμνούν τον Θεόν» (Πραξ. ιστ’ 25). Μέσα στη σκοτεινή φυλακή, αιμόφυρτος από τους ραβδισμούς, ο Παύλος ψάλλει μαζί με το Σίλα ύμνους στο Θεό Πατέρα. Τα σώματα των Αγίων Αποστόλων είναι γεμάτα πληγές. Τα ρούχα τους ξεσχισμένα. Ο δεσμοφύλακας τους έχει βάλει στην εσωτερική φυλακή. Τους έχει δέσει τα πόδια τους στο ξύλο. Το ξύλο αυτό μέσα στα δεσμωτήρια ήταν μεγάλο και μακρύ. Σε απόσταση ενός μέτρου υπήρχαν δυο τρύπες για τα πόδια του κατάδικου. Έτσι λοιπόν, σ’ αυτή τη στάση, με τη διάσταση των ποδιών, πονούσε ο κατάδικος και ήταν αδύνατη η απόδραση του. Εάν ο Παύλος και ο Σίλας αγαπούσανε τη σάρκα τους, θα γογγύζανε, θα βγάζανε αναστεναγμούς από λύπη για τον εαυτό τους. Τίποτε όμως από όλα αυτά. Η μεγάλη αγάπη τους για ο Θεό τους κάνει να ξεχνούν τον πόνο τους. Να θυμούνται τον Ουράνιο Πατέρα τους. Και μέσα στη νύχτα και  μέσα στη φυλακή να υμνούν τον Θεό.

Όλοι οι φυλακισμένοι της φυλακής των Φιλίππων έζησαν εκείνη την άγια νύχτα μια μοναδική και θαυμάσια εμπειρία. Αλλά και ο ίδιος ο δεσμοφύλακας που πίστεψε «επί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν» και πήρε τη σωτηρία σα δώρο ουράνιο, και αυτός και «ο οίκος του». (Πραξ. Ιστ’  31).

Ο ιερός Χρυσόστομος σχολιάζοντας το γενναίο φρόνημα και τη μεγάλη αγάπη του Παύλου για το Θεό, γράφει: «Ουκ επαισχύνεται τόπον ο Θεός. Εν ζητεί μόνον, διάνοιαν θερμήν και ψυχήν σωφρονούσαν. Και ινα μάθης, ότι ου σχήματος χρεία, και τόπων πάντως και καιρών, αλλά φρονήματος γενναίου και διεγερμένου, ο Παύλος ύπτιος επί του δεσμωτηρίου κείμενος, και ουκ ορθός έστω (ου γαρ ηφιεί το ξύλον, ώ τους πόδας εδέδετο), επειδή με τα προθυμίας ηυξατο κείμενος, το δεσμωτήριον ΄λεσιεσε και τα θεμέλια διεσάλευσε, και τον δεσμοφύλακα έδησε, και προς την ιεράν μετά ταύτα μισταγωγίαν εχειραγώγησε» (Migne 54, 668).

Αλλά και μέσα από τη φυλακή της Ρώμης στη δύση της ζωής του, ξεχειλίζει και πάλι από αγάπη η καρδιά του και ξεσπά σε ευχαριστίες και δοξολογίες: «Ευλογητός ο Θεός και πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο ευλογήσας ημ’ας εν πάση ευλογία πνευματική εν τοις επουρανίοις εν Χριστώ» (Εφεσ. α’ 3). Ας είναι ευλογημένος και δοξασμένος ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που μας έχει χορηγήσει πλούσια κάθε πνευματική ευλογία δια μέσου του Ιησού Χριστού, ώστε να αποκτήσουμε και να απολαύσουμε τα επουράνια αγαθά.

Για να διαβάσετε το βιβλίο «Παύλος ο Απόστολος της Αγάπης» πατήστε εδώ

Για να διαβάσετε τις Διδαχές του Αγίου Πατροκοσμά πατήστε εδώ

Για να διαβάσετε τις Προφητείες του Αγίου Πατροκοσμά πατήστε εδώ

Για να ωφεληθούν  περισσότερες ψυχές χρειαζόμαστε τη δική σας βοήθεια. Για να βοηθήσετε πατήστε εδώ

Για να εγγραφείτε στο κανάλι μας στο youtube και να παρακολουθείτε τα βίντεο μας πατήστε εδώ

Για να δείτε σε αποκλειστικότητα σε Παγκόσμια πρώτη προβολή βίντεο από την ημέρα της Αγιοκατατάξεως του Αγίου Παϊσίου, πατήστε εδώ