Μεγάλη Δευτέρα εσπέρας

Μεγάλη Δευτέρα εσπέρας

Τὸν Νυμφίον ἀδελφοὶ ἀγαπήσωμεν, τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν εὐτρεπίσωμεν, ἐν ἀρεταῖς ἐκλάμποντες καὶ πίστει ὀρθῇ, ἵνα ὡς αἱ φρόνιμοι, τοῦ Κυρίου παρθένοι, ἕτοιμοι εἰσέλθωμεν, σὺν αὐτῷ εἰς τοὺς γάμους· ὁ γὰρ Νυμφίος δῶρον ὡς Θεός, πᾶσι παρέχει τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

«Ας αγαπήσουμε, αδελφοί, τον Νυμφίο, ας ευτρεπίσουμε τις λαμπάδες μας, δηλαδή τους εαυτούς μας, λάμποντας με αρετές και ορθή πίστη, ώστε να εισέλθουμε μαζί Του στους γάμους όπως οι φρόνιμες παρθενες. Κι ο Νυμφίος ως Θεός θα χαρίσει σε όλους μας σαν δώρο άφθαρτο στεφάνι».

Ὁ Ἰούδας τῇ γνώμῃ φιλαργυρεῖ, κατὰ τοῦ Διδασκάλου ὁ δυσμενής, κινεῖται βουλεύεται, μελετᾷ τὴν παράδοσιν, τοῦ φωτὸς ἐκπίπτει, τὸ σκότος δεχόμενος, συμφωνεῖ τὴν πρᾶσιν, πωλεῖ τὸν ἀτίμητον· ὅθεν καὶ ἀγχόνην, ἀμοιβὴν ὧν περ ἔδρα, εὑρίσκει ὁ ἄθλιος, καὶ ἐπώδυνον θάνατον. Τῆς αὐτοῦ ἡμᾶς λύτρωσαι, μερίδος Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρούμενος, τοῖς ἑορτάζουσι πόθω, τὸ ἄχραντον Πάθος σου.

«Ο Ιούδας είναι φιλάργυρος στον χαρακτήρα και κατά του Διδασκάλου Του κινείται ο απεχθής, σχεδιάζει, μελετά την παράδοσή Του, εκπίπτει από το Φως και δέχεται το σκοτάδι, συμφωνεί την αγοραπωλησία, πουλάει τον ανεκτίμητο. Γι’ αυτό ως αμοιβή για όσα φοβερά έκαμε βρίσκει ο άθλιος την αγχόνη και τον επώδυνο θάνατο. Λύτρωσε μας, Χριστέ, από ένα τέτοιο μερίδιο (κακίας) και δώρισέ μας συγχώρεση των πταισμάτων, εμάς που γιορτάζουμε με ιερό πόθο το άχραντο πάθος Σου».

Ὁ τῇ ψυχῆς ῥαθυμίᾳ νυστάξας, οὐ κέκτημαι Νυμφίε Χριστέ, καιομένην λαμπάδα τὴν ἐξ ἀρετῶν, καὶ νεάνισιν ὡμοιώθην μωραῖς, ἐν καιρῷ τῆς ἐργασίας ῥεμβόμενος, τὰ σπλάγχνα τῶν οἰκτιρμῶν σου, μὴ κλείσῃς μοι Δέσποτα, ἀλλ’ ἐκτινάξας μου τὸν ζοφερὸν ὕπνον ἐξανάστησον, καὶ ταῖς φρονίμοις συνεισάγαγε Παρθένοις, εἰς νυμφῶνα τὸν σόν, ὅπου ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων, καὶ βοώντων ἀπαύστως· Κύριε δόξα σοι.

«Νύσταξα και παραδόθηκα στη ραθυμία της ψυχής μου και δεν έχω, Νυμφίε Χριστέ μου, αναμμένη τη λαμπάδα των αρετών κι έμοιασα με τις μωρές νεαρές κοπέλες, τεμπελιάζοντας στην ώρα της εργασίας. Αλλά μην κλείσεις, Δέσποτά μου, τα σπλάγχνα των οικτιρμών Σου, τίναξε από πάνω μου τον ζοφερό ύπνο της αμαρτίας και ξύπνα με, και μαζί με τις φρόνιμες παρθένες βάλε κι εμένα στη νυφική σου γιορτή, όπου ακούγεται ο καθαρός ήχος αυτών που εορτάζουν κι ακατάπαυστα ψάλλουν: Κύριε δόξα Σοι».

Ὁ Νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος, παρὰ πάντας ἀνθρώπους, ὁ συγκαλέσας ἡμᾶς, πρὸς ἑστίασιν πνευματικὴν τοῦ νυμφῶνός σου, τὴν δυσείμονά μου μορφήν, τῶν πταισμάτων ἀπαμφίασον, τῇ μεθέξει τῶν παθημάτων σου, καὶ στολὴν δόξης κοσμήσας, τῆς σῆς ὡραιότητος, δαιτυμόνα φαιδρὸν ἀνάδειξον, τῆς Βασιλείας σου ὡς εὔσπλαγχνος.

« Συ ο Νυμφίος ο πιο όμορφος απ΄όλους τους ανθρώπους, εσύ που μας προσκάλεσες σε πνευματικό τραπέζι στη νυφική γιορτή σου, απογύμνωσε την άσχημη μορφή μου από τις αμαρτίες, με την συμμετοχή μου στα πάθη Σου και ντύσε με και στόλισέ με με τη δόξα της δικής σου ωραιότητας κι ανάδειξέ με χαρούμενο και λαμπρό συνδαιτημόνα της Βασιλείας Σου, Εσύ που είσαι εύσπλαγχνος».

Ἰδού σοι τὸ τάλαντον, ὁ Δεσπότης ἐμπιστεύει ψυχή μου, φόβῳ δέξαι τὸ χάρισμα, δάνεισαι τῷ δεδωκότι, διάδος πτωχοῖς, καὶ κτῆσαι φίλον τὸν Κύριον, ἵνα στῇς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, ὅταν ἔλθῃ ἐν δόξῃ, καὶ ἀκούσῃς μακαρίας φωνῆς. Εἴσελθε δοῦλε, εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου. Αὐτῆς ἀξίωσόν με, Σωτὴρ τὸν πλανηθέντα, διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

«Ιδού, ψυχή μου, ο Δεσπότης σου εμπιστεύεται το τάλαντο (τη δωρεά, το χάρισμα)! Με ιερό φόβο δέξου το χάρισμα, δάνεισέ το σ’ Αυτόν που το δώρισε, μοίρασέ το στους πτωχούς και κάμε φίλο σου τον Κύριο, για να σταθείς στα δεξιά Του, όταν Εκείνος έλθει με δόξα και για ν’ ακούσεις της μακάρια φωνή Του: Έλα, δούλε, μπες στη χαρά του Κυρίου σου. Αυτής της χαράς αξίωσέ με, εμένα που πλανήθηκα, Σωτήρα μου που έχεις τόσο μεγάλη ευσπλαχνία».

Κοινοποίηση άρθρου:
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
https://www.agiospatrokosmas.gr/2018/04/02/megalh-deutera-esperas/
Twitter