Ασματική Ακολουθία της Κυριακής των Αγίων Αγιορειτών Πατέρων

Ασματική Ακολουθία της Κυριακής των Αγίων Αγιορειτών Πατέρων

ΕΝ ΤΩ ΜΕΓΑΛΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Μετά τον Προοιμιακόν, το Μακάριος ανήρ.

Εις δε το˙ Κύριε εκέκραξα.

Ιστώμεν Στίχ. Ι’. και ψάλλομεν τα επόμενα στ’.

Στιχηρά Αναστάσιμα. Ήχος Α’

Τας εσπερινάς ημών ευχάς, πρόσδεξαι Άγιε Κύριε, και παράσχου ημίν άφεσιν αμαρτιών˙ ότι μόνος ει ο δείξας, εν κόσμω την Ανάστασιν.

Κυκλώσατε λαοί Σιών, και περιλάβετε αυτήν, και δότε δόξαν εν αυτή, τω Αναστάντι εκ νεκρών˙ ότι Αυτός εστίν ο Θεός ημών, ο λυτρωσάμενος ημάς, εκ των ανομιών ημών.

Δεύτε λαοί υμνήσωμεν, και προσκυνήσωμεν Χριστόν, δοξάζοντες αυτού την εκ νεκρών Ανάστασιν˙ ότι Αυτός εστίν ο Θεός ημών, ο εκ της πλάνης του εχθρού, τον κόσμον λυτρωσάμενος.

Εφράνθητε ουρανοί, σαλπίσατε τα θεμέλια της γης, βοήσατε τα όρη ευφροσύνην. Ιδού γαρ ο Εμμανουήλ, τας αμαρτίας ημών τω Σταυρώ προσήλωσε, και ζωήν ο διδούς, θάνατον ενέκρωσε, τον Αδάμ αναστήσας ως φιλάνθρωπος.

Τον σαρκί εκουσίως σταυρωθέντα δι’ ημάς, παθόντα και ταφέντα, και αναστάντα εκ νεκρών, υμνήσωμεν λέγοντες˙ Στήριξον ορθοδοξία την Εκκλησίαν σου Χριστέ, και ειρήνευσον την ζωήν ημών, ως αγαθός και φιλάνθρωπος.

Τω ζωοδόχω σου τάφω, παρεστώτες οι ανάξιοι, δοξολογίαν προσφέρομεν, τη αφάτω σου ευσπλαχνία, Χριστέ ο Θεός ημών˙ ότι Σταυρόν κατεδέξω και θάνατον Αναμάρτητε, ίνα τω κόσμω δωρήση την Ανάστασιν, ως φιλάνθρωπος.

Και των Οσίων Δ’. Ήχος Δ’

Ως γενναίον εν Μάρτυσι.

Μοναστών τα συστήματα, και Μιγάδων αθροίσθητε, και λαμπράν πανήγυριν συγκροτήσατε˙ ιδού γαρ πάντας εκάλεσαν, ημάς εις εστίασιν, και χαράν πνευματικήν, οι ενταύθα ασκήσαντες, πάντες Όσιοι, τας αυτών αριστείας παραθέντες, και τους άθλους και αγώνας, ους υπέρ φύσιν διήνυσαν.

Των Οσίων τον σύλλογον, τον εν Όρει εκλάμψαντα, τούτω και φωτίσαντα κτίσιν άπασαν˙ τους περιβόλους υπάρχοντας, του Άθω και εύοσμα, κρίνα όντως και τερπνά˙ και φυτά αγλαόκαρπα, και αμάραντα˙ ποταμούς τε χαρίτων αενάους, μοναζόντων αι χορείαι, χρεωστικώς μακαρίσωμεν.

Οι εν σώματι άσαρκοι, και Θεού όντως άνθρωποι˙ οι τον Άθω άπαντα αγιάσαντες˙ πύργοι του Όρους οι πύρινοι, οι κύκλω ιστάμενοι, μετά πόθου και χαράς, της αγνής Θεομήτορος, ως τεθέανται, εν εκστάσει και θεία οπτασία˙ οι σεπτοί ημών Πατέρες, υιοπρεπώς ευφημείσθωσαν.

 

Τους πολίτας τιμήσωμεν, ουρανού ους εθρέψατο, Όρος το επώνυμον αγιότητος, τους Ιεράρχας Οσίους τε, τους ομολογήσαντας, και τους Μάρτυρας ομού,  ενωνύμους τε άπαντας, ανωνύμους τε˙ τους εντεύθεν σπαρέντας ως εκ κέντρου, εις τον κόσμον και σωτήρας, πολλών ψυχών χρηματίσαντας.

Δόξα. Ήχος Πλ.Β’

Σήμερον εξέλαμψεν υπέρ την πολύαστρον σφαίραν, η νέα πανήγυρις των εν τω Άθω Πατέρων, τας διανοίας των φιλεόρτων καταυγάζουσα˙ δεύτε ουν οι του Όρους Μονασταί και Μιγάδες, ασματικοίς εγκωμίοις, αυτούς προσείπωμεν λέγοντες˙ χαίρετε, οι εν σαρκί τους ασάρκους νικήσαντες δαίμονας, και  επί γης των Αγγέλων τον βίον μιμησάμενοι˙ χαίρετε, οι του Άθω πολιούχοι και οικισταί, και παντός του κόσμου πρεσβευταί δυνατώτατοι˙ χαίρετε, οι μετά την Θεοτόκον, ημέτεροι προστάται και παντοδαποί ευεργέται και έφοροι˙ πρεσβεύσατε προς Κύριον, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών

Και νυν˙ Ήχος Α’ Θεοτοκίον

Την παγκόσμιον δόξαν, την εξ ανθρώπων σπαρείσαν, και τον Δεσπότην τεκούσαν, την επουράνιον πύλην, υμνήσωμεν Μαρίαν την Παρθένον, των Ασωμάτων το άσμα, και των πιστών το εγκαλλώπισμα.  Αύτη γαρ ανεδείχθη ουρανός και ναός της Θεότητος˙ αύτη το μεσότειχον της έχθρας καθελούσα, ειρήνην αντεισήξε, και το βασίλειον ηνέωξε. Ταύτην ουν κατέχοντες, της πίστεως την άγκυραν, υπέρμαχον έχομεν, τον εξ αυτής τεχθέντα Κύριον. Θαρσείτω τοίνυν, θαρσείτω λαός του Θεού˙ και γαρ Αυτός πολεμήσει τους εχθρούς, ως Παντοδύναμος.

Είσοδος μεγάλη. Φως ιλαρόν…

Το προκείμενον. Ο Κύριος εβασίλευσεν…

και τα Αναγνώσματα.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα

Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος˙ έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι, και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών και η αφ’ ημών πορεία σύντριμμα˙ οι δε, εισίν εν ειρήνη˙ και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης˙ και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται, ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού˙ ως χρυσίον εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς˙ και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη και κρατήσουσι λαών, και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας˙ οι πεποιθότες επ’ Αυτώ, συνήσουσιν αλήθειαν˙ και οι πιστοί, εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ, ότι χάρις και έλεος εν τοις Οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα

Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι, και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών παρά Υψίστω. Δια τούτο λήψονται το βασίλειον της ευπρεπείας, και το διάδημα του κάλλους εκ χειρός Κυρίου, ότι τη δεξιά Αυτού σκεπάσει αυτούς, και τω βραχίονι υπερασπιεί αυτών˙ λήψεται πανοπλίαν τον ζήλον Αυτού, και οπλοποιήσει την κτίσιν εις άμυναν εχθρών˙ ενδύσεται θώρακα δικαιοσύνης, και περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ανυπόκριτον˙ λήψεται ασπίδα ακαταμάχητον, οσιότητα˙ οξυνεί δε απότομον οργήν εις ρομφαίαν˙ συνεκπολεμήσει Αυτώ ο κόσμος επί τους παράφρανας˙ πορεύσονται εύστοχοι βολίδες αστραπών, και ως από ευκύκλου τόξου των νεφών, επί σκοπόν αλούνται˙ και εκ πετροβόλου θυμού, πλήρεις ριφήσονται χάλαζαι˙ αγανακτήσει κατ’ αυτών ύδωρ θαλάσσης˙ ποταμοί δε συγκλύσουσιν αποτόμως˙ αντιστήσεται αυτοίς πνεύμα δυνάμεως, και ως λαίλαψ εκλικμήσει αυτούς˙ και ερημώσει πάσαν την γην ανομίαν, και η κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστών˙ ακούσατε ουν Βασιλείς, και σύνετε˙ μάθετε, δικασταί, περάτων γης˙ ενωτίσασθε οι κρατούντες πλήθους, και γεγαυρωμένοι επί όχλοις εθνών˙ ότι εδόθη παρά Κυρίου η κράτησις υμίν, και η δυναστεία παρά Υψίστου.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα

Δίκαιος εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται˙ γήρας γαρ τίμιον, ου το πολυχρόνιον, ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται. Πολιά δε εστί, φρόνησις ανθρώποις, και ηλικία γήρως, βίος ακηδίλωτος˙ ευάρεστος Θεώ γενόμενος, ηγαπήθη˙ και ζων μεταξύ αμαρτωλών, μετετέθη˙ ηρπάγη, μη κακία αλλάξη σύνεσιν αυτού, ή δόλος απατήση ψυχήν αυτού˙ βασκανίαν γαρ φαυλότητος αμαυροί τα καλά˙ και ρεμβασμός επιθυμίας μεταλλεύει νουν άκακον˙ τελειωθείς εν ολίγω επλήρωσε χρόνους μακρούς˙ αρεστή γαρ ήν Κυρίω η ψυχή αυτού, δια τούτο έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας˙ οι δε λαοί ιδόντες, και μη νοήσαντες˙ μηδέ θέντες επί διανοία το τοιούτον˙ ότι χάρις και έλεος εν τοις Οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

 

ΕΙΣ ΤΑ ΑΠΟΣΤΙΧΑ

Το Στιχηρόν Αναστάσιμον Ήχος Α’.

Τω πάθει σου Χριστέ, παθών ηλευθερώθημεν˙ και τη Αναστάσει σου, εκ φθοράς ελυτρώθημεν, Κύριε δόξα σοι.

Είτα των Οσίων. Ήχος πλ. Α’. Χαίροις ασκητικών.

Στίχ. Συναγάγετε αυτώ τους Οσίους αυτού.

Χαίροις Οσίων Άθω πληθύς, της Βασιλίσσης, ουρανού η παράταξις, η πάσας αρχάς του σκότους, και εξουσίας δεινάς, συμμαχία θεία θριαμβεύσασα˙ οι σάρκα νεκρώσαντες, και το πνεύμα ζωώσαντες˙ οι αενάοις, των δακρύων εκχύσεσι, κατασβέσαντες, παθημάτων τους άνθρακας˙ χάριτος οι δεξάμενοι, την θείαν ενέργειαν, και φωτισμόν εν καρδία, ενυποστάτως εκλάμποντα˙ Χριστόν δυσωπείτε, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.

Στίχ. Καυχήσονται Όσιοι εν δόξη και αγαλλιάσονται επί των κοιτών αυτών.

Χαίροις Οσίων Άθω πληθύς, οι εκ του Όρους, ως φωστήρες ανίσχοντες, και πάσαν την οικουμένην, ταις των χαρίτων βολαίς, και αρετών θείων καταυγάζοντες˙ αστέρες πολύφωτοι, οι σαφώς αναδείξαντες, τόνδε χώρον, ουρανόν άλλον δεύτερον, και μειώσαντες, την Δαιμόνων σκοτόμαιναν˙ άνθρωποι επουράνιοι, επίγειοι άγγελοι, σεπταί Μοναί της Τριάδος, Πατρός Υιού τε και Πνεύματος˙ Χριστόν δυσωπείτε, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.

Στίχ. Άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν η αίνεσις αυτού εν Εκκλησία Οσίων.

Χαίροις Οσίων Άθω πληθύς, των αρετών τα ιερά καταγώγια, οι οίκοι της πράξεώς τε, και θεωρίας ομού, ταπεινοφροσύνης τα κειμήλια˙ ευχής εργαστήρια, αενάου και ήδιστα, εν τη καρδία, Ιησού μελετήματα˙ της πρατότητος, τα τερπνά θησαυρίσματα˙ ήλιοι διακρίσεως, πηγαί κατανύξεως, διπλής αγάπης ταμεία, της προς Θεόν και τον έγγιστα˙ Χριστόν δυσωπείτε, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.

Δόξα. Ήχος πλ. Δ’

Τίς λαλήσει τους αγώνας υμών, Πατέρες μακάριοι; Ή τίς αξίως υμνήσει, τας αριστείας της ενταύθα γενομένης υμών ασκήσεως; Του νοός το νηφάλιον; Το της προσευχής αδιάλειπτον; Το υπέρ αρετής επίπονον της συνειδήσεως μαρτύριον; Την τήξιν του σώματος; Τα κατά των παθών γυμνάσια; Τας παννύχους στάσεις; Το αείρρυτον δάκρυον; Τους εν κρυφή κρεμαστήρας; 2 το ταπεινόν του φρονήματος; Τα κατά των Δαιμόνων τρόπαια; Και των χαρισμάτων τον ορμαθόν; Και επί πάσι, την υπέρ της ευσεβείας ομού και ορθοδοξίας, προς τους ασεβείς και κακοδόξους, μέχρις αίματος και θανάτου αντικατάστασιν; Δι’ ων παρά Χριστού, ως νικηταί στεφανωθέντες αοίδιμοι, πρεσβεύσατε απαύστως υπέρ ημών, των εν πίστει τελούντων την λαμπράν υμών πανήγυριν.

Και νυν. Θεοτοκίον˙ ο αυτός

Ανύμφευτε Παρθένε, η τον Θεόν αφράστως συλλαβούσα σαρκί, Μήτηρ Θεού του Υψίστου, σων ικετών παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, η πάσι χορηγούσα, καθαρισμόν των πταισμάτων, νυν τας ημών ικεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθήναι πάντας ημάς.

Νυν Απολύεις.

Το Τρισάγιον. Δόξα και νυν. Παναγία Τριάς. κ.τ.λ. και ευθύς τα˙ Απολυτίκια

Ήχος Α’.

Του λίθου σφραγισθέντος υπό των Ιουδαίων, και στρατιωτών φυλασσόντων το άχραντό σου Σώμα, ανέστης τριήμερος Σωτήρ, δωρούμενος τω κόσμω την ζωήν. Δια τούτο αι Δυνάμεις των ουρανών, εβόων σοι Ζωοδότα˙ Δόξα τη Αναστάσει σου Χριστέ˙ δόξα τη βασιλεία σου˙ δόξα τη οικονομία σου, μόνε Φιλάνθρωπε.

Δόξα. Των Οσίων. Ήχος Α’.

Της ερήμου πολίτης.

Τους του Άθω Πατέρας, και Αγγέλους εν σώματι, Ομολογητάς και Οσίους, Ιεράρχας και Μάρτυρας, τιμήσωμεν εν ύμνοις και ωδαίς, μιμούμενοι αυτών τας αρετάς, η του Όρους πληθύς πάσα των Μοναστών, κραυγάζοντες ομοφώνως. Δόξα τω στεφανώσαντι υμάς˙ δόξα τω αγιάσαντι˙ δόξα τω εν κινδύνοις ημών, προστάτας δείξαντι.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Του Γαβριήλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε το Χαίρε, συν τη φωνή εσαρκούτο ο των όλων Δεσπότης, εν σοι τη αγία Κιβωτώ, ως έφη ο δίκαιος Δαβίδ. Εδείχθης πλατυτέρα των ουρανών, βαστάσασα τον Κτίστην σου. Δόξα τω ενοικήσαντι εν σοι˙ δόξα τω προελθόντι εκ σου˙ δόξα τω ελευθερώσαντι ημάς δια του Τόκου σου.

και Απόλυσις.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετά την α’. Στιχολογίαν, Καθίσματα Αναστάσιμα. Ήχος α’.

Τον τάφον σου Σωτήρ, στρατιώται τηρούντες, νεκροί τη αστραπή, του οφθέντος Αγγέλου, εγένοντο κηρύττοντος, γυναιξί την Ανάστασιν. Σε δοξάζομεν, τον της φθοράς καθαιρέτην˙ Σοι προσπίπτομεν, τω Αναστάντι εκ τάφου, και μόνω Θεώ ημών.

Σταυρώ προσηλωθείς, εκουσίως Οικτίρμων, εν μνήματι τεθείς, ως θνητός Ζωοδότα, το κράτος συνέτριψας, Δυνατέ τω θανάτω σου. Σε γαρ έφριξαν, οι πυλωροί οι του Άδου˙ Συ συνήγειρας, τους απ’ αιώνος θανόντας, ως μόνος Φιλάνθρωπος.

Του λίθου σφραγισθέντος.

Γυναίκες προς το μνήμα παρεγένοντο όρθριαι, και Αγγελικήν οπτασίαν θεασάμεναι έτρεμον. Ο τάφος εξήστραπτε ζωήν˙ το θαύμα κατέπληττεν αυτάς˙ δια τούτο απελθούσαι τοις Μαθηταίς, εκήρυττον την Έγερσιν. Τον Άδην εσκύλευσε Χριστός, ως μόνος κραταιός και δυνατός, και φθαρέντας συνήγειρε πάντας, τον της κατακρίσεως φόβον λύσας δυνάμει Σταυρού.

Δόξα. Όμοιον.

Εν τω Σταυρώ προσηλωθείς η Ζωή των απάντων, και εν νεκροίς λογισθείς ο αθάνατος Κύριος, ανέστης τριήμερος Σωτήρ, και ήγειρας Αδάμ εκ της φθοράς˙ δια τούτο αι Δυνάμεις των ουρανών, εβόών σοι Ζωοδότα˙ δόξα τοις σοις παθήμασι Χριστέ, δόξα τη Αναστάσει σου, δόξα τη συγκαταβάσει σου, μόνε Φιλάνθρωπε.

Και νυν. Τον τάφον σου Σωτήρ. Θεοτοκίον.

Μητέρα σε Θεού, επιστάμεθα πάντες, Παρθένον αληθώς, και μετά τόκον φανείσαν, οι πόθω καταφεύγοντες, προς την σην αγαθότητα˙ σε γαρ έχομεν, αμαρτωλοί προστασίαν˙ σε κεκτήμεθα, εν πειρασμοίς σωτηρίαν, την μόνην Πανάμωμον.

Μετά την β’ Στιχολογίαν. Καθίσματα των Οσίων.

Ήχος α’. Τον Τάφον σου Σωτήρ.

Ως ήλιος λαμπρός, ως φαιδρός εωσφόρος, η μνήμη η σεπτή, των εν Άθω Πατέρων, ανέτειλεν αυγάζουσα, τους του Όρους οικήτορας, και θερμαίνουσα, των Μοναχών τας καρδίας, προς την μίμησιν, βίου αυτών του ενθέου, και ζήλον της πίστεως.

Δόξα. Όμοιον.

Πληθύς η θαυμαστή, των εν Άθω Πατέρων, υμνείσθω παρ’ ημών, συμφωνία ασμάτων, γνωστοί και ανώνυμοι, Ιεράρχαι και Όσιοι, και οι Μάρτυρες, και Ασκηταί θεοφόροι, ως πρεσβεύοντες, ημίν διδόναι θεόθεν, πταισμάτων συγχώρησιν.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Ως όρνις εαυτής, τα νοσσία συνάγει, και σκέπει μητρικώς, ούτω σκέπασον πάντας, ημάς τους το Όρος σου, κατοικούντας Πανύμνητε, ταις σαις πτέρυξιν, από παντοίων κινδύνων, και συνάγαγε, εις την ουράνιον πόλιν, ταις θείαις πρεσβείαις σου.

Μετά τον Πολυέλεον, αμέσως τα Ευλογητάρια, Αίτησις παρά του Ιερέως, και την

Υπακοήν χύμα.

Ήχος α’.

Η του Ληστού μετάνοια τον Παράδεισον εσύλησεν, ο δε θρήνος των Μυροφόρων την χαράν εμήνυσεν. Ότι ανέστης Χριστέ ο Θεός, παρέχων τω κόσμω το μέγα έλεος.

Είτα το Κάθισμα των Οσίων.

Ήχος πλ. δ’. Την Σοφίαν και Λόγον.

Τον Θεόν αγαπήσαντες εκ ψυχής, οι του Άθω Πατέρες υπερφυείς, αγώνας διήνυσαν, κατ’ ιδίαν το πρότερον, τον πλησίον δε αύθις, θερμώς αγαπήσαντες, εν διαφόροις τόποις, του Όρους ανήγειραν, Λαύρας και Σεμνεία, και Μιγάδων τα πλήθη, εν ταύταις συνήθροισαν, και τον Άθω επόλισαν˙ προς αυτούς ουν βοήσωμεν˙ Πρεσβεύσατε Χριστώ τω Θεώ, της αγάπης πληρωτάς γενήσεσθαι, ημάς τους πόθω τιμώντας, υμών την πανήγυριν.

Δόξα, και νυν. Θεοτοκίον.

Ο Υιός σου Παρθένε Πατήρ εστί, Χριστωνύμων απάντων και αδελφός˙ Όθεν συ Πανάχραντε, Μάμμη τούτων γεγένησαι, και γλυκυτάτη Μήτηρ, ημών δε και έφορος, των εν τω Όρει τούτω, ο κλήρον απείληφας, παρά του Υιού σου, εξαιρέτως υπάρχεις, διο ημάς οίκτειρον, ως εγγόνους και τέκνα σου, και ως δούλους σου Δέσποινα, πρεσβεύουσα τω σω Υιώ και Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, ων περ έργω και λόγω, και νω αμαρτάνομεν.

Είτα οι Αναβαθμοί του Α’ . ήχου. Αντίφωνα α’.

Εν τω θλίβεσθαί με, εισάκουσόν μου των οδυνών, Κύριε, σοι κράζω.

Τοις ερημικοίς, άπαυστος ο θείος πόθος εγγίνεται, κόσμου ούσι του ματαίου εκτός.

Δόξα, και νυν.

Αγίω Πνεύματι, τιμή και δόξα ώσπερ Πατρί, πρέπει άμα και Υιώ˙ δια τούτο άσωμεν τη Τριάδι μονοκρατορία.

Αντίφωνον β’.

Εις τα όρη των σων, υψώσας με νόμων, αρεταίς εκλάμπρυνον, ο Θεός, ίνα υμνώ σε. Δεξιά σου χειρί λαβών συ Λόγε, φύλαξόν με φρούρησον, μη πυρ με φλέξει της αμαρτίας.

Δόξα, και νυν.

Αγίω Πνεύματι, πάσα η  κτίσις καινουργείται, παλινδρομούσα εις το πρώτον˙ ισοσθενές γαρ εστί Πατρί και Λόγω.

Αντίφωνον γ’.

Επί τοις ειρηκόσι μοι, οδεύσωμεν εις τας αυλάς του Κυρίου, ευφράνθη μου το πνεύμα, συγχαίρει η καρδία.

Επί οίκον Δαβίδ, φόβος μέγας˙ εκεί γαρ θρόνων εκτεθέντων, κριθήσονται άπασαι, αι φυλαί της γης και γλώσσαι.

Δόξα, και νυν.

Αγίω Πνεύματι, τιμήν προσκύνησιν, δόξαν και κράτος, ως Πατρί τε άξιον, και τω Υιώ δει προσφέρειν˙ Μονάς γαρ εστίν η Τριάς τη φύσει, άλλ’ ου προσώποις.

Προκείμενον.

Νυν αναστήσομαι λέγει Κύριος, θήσομαι εν σωτηρίω, παρρησιάσομαι εν αυτώ.

Στίχ. Τα λόγια Κυρίου λόγια αγνά, αργύριον πεπυρωμένον, δοκίμιον εν γη, κεκαθαρμένον επταπλασίως.

Πάσα πνοή… ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Εωθινόν Β’.

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι… και ψάλλομεν τον Ν’ Ψαλμόν, εν ώ η προσκύνησις του Ιερού Ευαγγελίου.

Δόξα. Ταις των Αποστόλων…

Και νυν. Ταις της Θεοτόκου…

Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος…

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου, καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν, την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Ο Ιερεύς. Σώσον ο Θεός τον λαόν σου…

Είτα οι Κανόνες, ο Αναστάσιμος μετά των Ειρμών εις δ’. της Θεοτόκου εις β’. και των Οσίων εις η’.

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

Ο Αναστάσιμος εις δ’. της Θεοτόκου εις β’. και των Οσίων εις η’.

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

Ωδή Α’. Ήχος Α’. Ο Ειρμός.

Σου τη τροπαιούχος δεξιά, θεοπρεπώς εν ισχύϊ δεδόξασται˙ αύτη γαρ αθάνατε, ως πανσθενής υπεναντίους έθραυσε, τοις Ισραηλίταις οδόν βυθού καινουργήσασα.

Ο χερσίν αχράντοις εκ χοός, θεουργικώς κατ’ αρχάς διαπλάσας με, χείρας διεπέτασας εν τω Σταυρώ, εκ γης ανακαλούμενος, το φθαρέν μου σώμα, ο εκ Παρθένου προσείληφας.

Νέκρωσιν υπέστη δι’ εμέ, και την ψυχήν τω θανάτω προδίδωσιν, ο εμπνεύσει θεία ψυχήν μοι ενθείς, και λύσας αιωνίων δεσμών, και συναναστήσας, τη αφθαρσία εδόξασεν.

Θεοτοκίον.

Χαίρε η της χάριτος πηγή˙ Χαίρε κλίμαξ και πύλη ουράνιος. Χαίρε η λυχνία και στάμνος χρυσή, και όρος αλατόμητον, η τον Ζωοδότην Χριστόν τω κόσμω κυήσασα.

ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Σου η τροπαιούχος δεξιά.

Ποίαν σοι επάξιον ωδήν, η ημετέρα προσοίσει ασθένεια, ειμή την χαρμόσυνον, ήν Γαβριήλ ημάς εμυσταγώγησε; Χαίρε Θεοτόκε Παρθένε, Μήτηρ ανύμφευτε.

Τη Αειπαρθένω και Μητρί, του Βασιλέως των άνω Δυνάμεων, εκ καθαρωτάτης καρδίας, πιστοί, πνευματικώς βοήσωμεν˙ Χαίρε Θεοτόκε, Παρθένε Μήτηρ ανύμφευτε.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ.

Ήχος πλ. Δ’. Αρματηλάτην Φαραώ.

Θεέ των όλων θείαν χάριν δίδου μοι, τω σω οικέτη νυνί, επιβαλλομένω, ευφημήσαι άσμασι, τους εν τω Όρει λάμψαντας, τω του Άθω Οσίους, κατά στοιχείον και όνομα, τους το σον τελέσαντας θέλημα.

Τον της μεγίστης ιερόν δομήτορα, Λαύρας εν ύμνοις τιμώ, ως απαρχήν θείαν, μέγαν Αθανάσιον, τον τύπον και παράδειγμα, των εν Άθω Πατέρων, ως αληθώς χρηματίσαντα, εν τε θεωρίαις και πράξεσιν.

Βατοπαιδίου τον κλεινόν Αγάπιον, ανευφημήσαι χρεών, ότι Θεοτόκου, της φωνής ακήκοε, και δουλωθείς ελύτρωσε,τον οικείον δεσπότην, συν τοις υιοίς ως ελεύθερος, εκ της αιωνίου κολάσεως.

Αθανασίου του ωραίου φοίνικος, της Εσφιγμένου Μονής, και Αγαθαγγέλου, επαινώ την έλλαμψιν, τα ευαγή παλαίσματα, Ακακίου του νέου, και Ακακίου του μάρτυρος, Σκήτεως Ιβήρων καυχήματος.

Γέρας εδείχθης ο κλεινός Γερόντιος, Θεοπρομήτορος, της ευαγούς Σκήτης, μεθ’ ου μακαρίσωμεν, την άσκησιν του Ίβηρος, Γαβριήλ του οσίου, του εκ θαλάσσης εξάραντος, την θαυματουργόν Πορταΐτισσαν.

Πώς μη τιμήσω τον σεπτόν Γεννάδιον, τον κατιδόντα σαφώς, το εν Βατοπαίδη, αναβλύσαν έλαιον, παρά της Θεομήτορος; Πώς σιγήσω δε πάλιν, τον θεοφόρον Γεώργιον, τον της των Ιβήρων δομήτορα;

Δόξα.

Λαύρα η θεία Γερμανόν τον Όσιον, ως άνθος ήνεγκεν, η Διονυσίου τον θείον Γεννάδιον, και Γεδεών τον ένδοξον, η Μονή Καρακάλλου, Κουτλουμουσίου η Σκήτη δε, τον στερρόν εν πάσι Γεράσιμον.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Ότε τα έθνη ο Θεός εμέριζε, κατά αγγέλους αυτού τότε σε Παρθένε, προγιγνώσκων έσεσθαι, αυτού Μητέρα άχραντον, σοι διένειμε τούτο, το μέγα Όρος και κάλλιστον, ως κληρονομίαν απόλεκτον.

Καταβασία. Ανοίξω το στόμα μου…

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ.

Ωδή Γ’. Ο Ειρμός.

Ο μόνος ειδώς της των βροτών ουσίας την ασθένειαν, και συμπαθώς αυτήν μορφωσάμενος, περίζωσόν με την εξ ύψους δύναμιν, του βοάν σοι˙ άγιος, ο ναός ο έμψυχος, της αφράστου σου δόξης, φιλάνθρωπε.

Θεός μου υπάρχων Αγαθέ, πεσόντα κατωκτείρησας, και καταβήναι προς με ηυδόκησας˙ ανύψωσάς με δια σταυρώσεως, του βοάν σοι˙ άγιος, ο της δόξης Κύριος ο ανείκαστος εν αγαθότητι.

Ζωή ενυπόστατος Χριστέ, υπάρχων και φθαρέντα με, ως συμπαθής Θεός ενδυδάμενος, εις χουν θανάτου καταβάς Δέσποτα, το θνητόν διέρρηξας, και νεκρούς, τριήμερος αναστάς, αφθαρσίαν ημφίεσας.

Θεοτοκίον.

Θεόν συλλαβούσα εν γαστρί, Παρθένε δια Πνεύματος, του Παναγίου έμεινας άφλεκτος˙ επεί σε βάτος τω νομοθέτη Μωσή, φλεγομένην άκαυστα, σαφώς προμήνυσε, την το πυρ δεξαμένην το άστεκτον.

ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ο μόνος ειδώς.

Νεφέλην σε κούφην αψευδώς, Παρθένε ονομάζομεν, προφητικαίς επόμενοι ρήσεσιν˙ ελήλυθε γαρ επί σοι Κύριος, καθελείν αιγύπτια, πλάνης χειροποίητα, και φωτίσαι τους ταύτα λατρεύοντας.

Σε εσφραγισμένην αληθώς, χορός προφητικός πηγήν και κεκλεισμένην πύλην ωνόμασε, της παρθενίας της σης Πανύμνητε, τηλαυγώς τα σύμβολα, ημίν διαγράφοντα, ήν εφύλαξας και μετά γέννησιν.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ.

Ουρανίας αψίδος.

Θεολόγον τον  μέγαν, και ιερόν όργανον, Πνεύματος αγίου δειχθέντα θείον Γρηγόριον, τον Παλαμάν ανυμνώ, των Θεολόγων απάντων, την ορθήν ανάπτυξιν, και επισφράγισμα.

Γρηγορίους τε δύο, ανευφημείν δίκαιον, τους εν τοις ορίοις της Λαύρας, λαμπρώς βιώσαντας˙ και τον συνώνυμον, αυτοίς Γρηγόριον άλλον, ος Μονήν περίφημον, ιδίαν ήγειρεν.

Ως νεόφωτον άστρον, δι’ αρετής έλαμψε, Σκήτη της Προμήτορος Άννης, θείος Γεράσιμος, και ο Δαβίδ εξ αυτής, ως μιμητής των Μαρτύρων, προς το της αθλήσεως, στάδιον έδραμεν.

Η Μονή Εσφιγμένου, Δαμιανόν ήνθησε˙ και η Φιλοθέου δε πάλιν άλλον εβλάστησεν, οσιομάρτυρα, Δαμιανόν και συν τούτω, τον θείον Δομέτιον, ους μακαρίσωμεν.

Διονύσιον μέλπω, τον θαυμαστόν όσιον, της του Βαπτιστού Ιωάννου, Μονής δομήτορα, και τον Δομέτιον, Διονυσίου τον φίλον, Πνεύματος χαρίσμασιν, αγλαϊζόμενον.

Διονύσιος ρήτωρ, ο ευκλεής όσιος, ο εν τη Μικρά σεπτή Σκήστη, Άννης της σώφρονος, λόγοις και πράξεσιν, ευαρεστήσας Κυρίω, ανυμνολογείσθω μοι, θείοις εν άσμασι.

Δόξα.

Διονύσιος άλλος, Ιβηριτών βλάστημα˙ και Δαμασκηνός το της Λαύρας, θείον καλλώπισμα, νυν μακαρίζονται˙ ότι διπλούς τους στεφάνους, μαρτυρίου έλαβον και της ασκήσεως.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Συ υπέσχου Παρθένε, προπολεμείν πάντοτε, πάντων των εν τώδε τω Όρει, αράντων πόλεμον, προς τον πολέμιον, τον τοις βροτοίς πολεμούντα. Όθεν πλήρου, Δέσποινα, την σην υπόσχεσιν.

Καταβασία.

Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε…

Κοντάκιον, το Αναστάσιμον. Όταν έλθης.

Εξανέστης ως Θεός, εκ του τάφου εν δόξη, και κόσμον συνανέστησας, και η φύσις των βροτών, ως Θεόν σε ανύμνησε, και θάνατος ηφάνισται και ο Αδάμ χορεύει Δέσποτα, και η Εύα νυν, εκ των δεσμών λυτρουμένη, χαίρε κράζουσα. Συ ει ο πάσι παρέχων, Χριστέ, την Ανάστασιν.

Και Κάθισμα των Οσίων. Ήχος Δ’.

Κατεπλάγη Ιωσήφ.

Καταπλάγησαν ομού, πάσαι αγγέλων στρατιαί, την ανδρείαν της ψυχής, και τα παλαίσματα υμών, τα υπέρ φύσιν Πατέρες σημειοφόροι˙ πώς σώμα υλικόν περικείμενοι, ασάρκους δυσμενείς ενικήσατε˙ και ευχαρίστως ύμνον τω Κυρίω, τον επινίκιον έμελπον. Δόξα σοι δόξα, τω δυναμούντι, την θνητήν βροτών φύσιν.

Δόξα˙ το αυτό Και νυν. Θεοτοκίον. Όμοιον.

Καταπλήττει πάντα νουν, φιλανθρωπία η πολλή, σου Θεόπαις Μαριάμ, ην ενεδείξω εξ αρχής, περί το τάγμα των ώδε ενασκουμένων, απάσης εκ της γης απολέξασα, το κάλλιστον ομού τε και μέγιστον, Όρος και τούτο ως οικείον, τοις Μοναχοίς προσκληρώσασα˙ μεγάλη όντως, η εις ημάς σου, πρόνοια Θεοτόκε!

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

Ωδή Δ’. Ήχος Α’. Ο Ειρμός.

Όρος σε τη χάριτι, τη θεία κατάσκιον, προβλεπτικοίς ο Αββακούμ, κατανοήσας οφθαλμοίς, εκ σου εξελεύσεσθαι, του Ισραήλ προανεφώνει τον Άγιον, εις σωτηρίαν ημών και ανάπλασιν.

Τίς ούτος Σωτήρ, ο εξ Εδώμ αφικόμενος, στεφηφορών εξ ακανθών, πεφοινιγμένος στολήν, εν ξύλω κρεμάμενος; Του Ισραήλ υπάρχει ούτος ο Άγιος, εις σωτηρίαν ημών και ανάπλασιν.

Ίδετε λαός, των απειθών και αισχύνθητε˙ Ον ως κακούργον γαρ υμείς, αναρτηθήναι εν Σταυρώ Πιλάτω ητήσασθε, φρενοβλαβώς θανάτου λύσας την δύναμιν, θεοπρεπώς εξανέστη του μνήματος.

Θεοτοκίον.

Ξύλον σε Παρθένε, της ζωής επιστάμεθα˙ ου γαρ της βρώσεως καρπός, θανατηφόρος τοις βροτοίς, εκ σου ανεβλάστησεν, αλλά ζωής της αϊδίου απόλαυσις, εις σωτηρίαν ημών των υμνούντων σε.

ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Όρος σε τη χάριτι.

Άκουε θαυμάτων ουρανέ, ενωτίζου δε η γη, ότι θυγάτηρ χοϊκού, του πεπτωκότος μεν Αδάμ, Θεού εχρημάτισε, του εαυτής Δημιουργού τε λοχεύτρια, εις σωτηρίαν ημών και ανάπλασιν.

Υμνούμεν το μέγα, και φρικτόν σου μυστήριον. Υπερκοσμίους γαρ λαθών, ταξιαρχίας επί σε, ο Ων καταβέβηκεν, ως υετός, ο επί πόκον, Πανύμνητε, εις σωτηρίαν ημών και ανάπλασιν.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ.

Συ μου ισχύς, Κύριε.

Ύμνοις τιμώ, τον προεστώτα Ευθύμιον, Βατοπαίδης, ος δεθείς αλύσεσι, κατεποντίσθη εν τω βυθώ, ως ελέγξας πλάνην, Λατινοφρόνων στερρότατα, συν θείω Ευδοκίμω, ου η εύρεσις πάντας, των αγίων λειψάνων κατηύφρανε.

Συνανυμνώ, και άλλον θείον Ευθύμιον, της Ιβήρων Μονής τον δομήτορα, ος λειτουργών ποτέ τω Θεώ, στύλος καθωράθη, τοις συν αυτώ ηλιόμορφος, και της Δοχειαρίου, τον δομήτορα μέλπω, άλλον αύθις Ευθύμιον όσιον.

Τον ευκλεή, νέον οσιομάρτυρα, της Ιβήρων, Σκήτης το αγλάϊσμα, και ευθυμίας της μυστικής, το ωραίον άνθος, Ευθύμιον τον θεόληπτον, γεραίρω χαρμοσύνως, τον ασκήσει μεν πρώτον, και αθλήσει το δεύτερον λάμψαντα.

Ανευφημείν, τον Θεοδόσιον άξιον, Φιλοθέου, Μονής τον ηγούμενον˙ και Θεοφάνην τον ασκητήν, της Δοχειαρίου, Μονής το θείον καλλώπισμα˙ και τον Φιλαδελφείας, Θεόληπτον υψίνουν, τα σεπτά της Τριάδος ηδύσματα.

Τον Θεωνάν, πως παραβλέψω αγέραστον, τον λαμπτήρα, Μονής Παντοκράτορος, και Ιεράρχην περιφανή, της Θεσσαλονίκης; Ή πώς τον όντως Θεόφιλον, τον θείον μυροβλύτην, ου τιμήσω εν λόγοις; ου οσμή υπέρ πάντα αρώματα;

Της ιεράς, Μονής Ιβήρων υμνείσθω μοι, ο δομήτωρ, Ιωάννης όσιος˙ και Ιωάννης Λαύρας βλαστός˙ και συν αυτοίς πάλιν, τα της Ιβήρων βλαστήματα, Ιάκωβος υψίνους, και Ιάκωβος άλλος, οι στερροί του Χριστού οσιόαθλοι.

Δόξα.

Εκ της Μονής, Διονυσίου εξήνθησεν, ο θεόφρων, Ιωσήφ ο πάντιμος, και εκ της Σκήτης της ευκλεούς, της Αγίας Άννης, ο Ιλαρίων ο ένθεος, Ιγνάτιος δε άμα, εκ της Σκήτης Ιβήρων, ους ως θείους αινέσωμεν μάρτυρας.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Ω της πολλής, περί το όρος σου, Δέσποινα, προμηθείας! Συ γαρ είπας έσεσθαι, τοις ενοικούσιν αυτώ καλώς, των πρακτέων πάντων, ερμηνευτής και διδάσκαλος, τροφεύς τε ιατρός τε, ιατρείαν ήν βούλει, και τροφήν ψυχής άμα και σώματος.

Καταβασία.

Την ανεξιχνίαστον.

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

Ωδή Ε’ . Ο Ειρμός.

Φωτίσας τη ελλάμψει της σης παρουσίας Χριστέ, και φαιδρύνας τω Σταυρώ σου του κόσμου τα πέρατα, τας καρδίας φώτισον φωτί, της σης θεογνωσίας, των ορθοδόξως υμνούντων σε.

Τον ποιμένα των προβάτων τον Μέγαν και Κύριον, Ιουδαίοι δια ξύλου Σταυρού εθανάτωσαν˙ άλλ’ αυτός ως πρόβατα νεκρούς, εν Άδη τεθαμμένους, κράτους θανάτου ερρύσατο.

Τω Σταυρώ σου την ειρήνην ευαγγελισάμενος, και κηρύξας αιχμαλώτοις Σωτήρ μου την άφεσιν, τον κρατούντα ήσχυνας Χριστέ, γυμνόν ηπορημένον, δείξας τη θεία εγέρσει σου.

Θεοτοκίον.

Τας αιτήσεις των πιστώς αιτουμένων Πανύμνητε, μη παρίδης, αλλά δέχου και ταύτας προσάγαγε, τω Υιώ σου, Άχραντε Θεώ τω μόνω ευεργέτη˙ σε γαρ προστάτιν κεκτήμεθα.

ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ο φωτίσας τη ελλάμψει.

Ευφραίνονται ουρανών αι δυνάμεις ορώσαί σε, αγάλλονται συν αυτοίς των βροτών τα συστήματα˙ τω γαρ τόκω ήνωνται τω σω, Παρθένε Θεοτόκε, ον επαξίως δοξάζομεν.

Αινείσθωσαν πάσαι γλώσσαι βροτείαι και έννοιοαι, προς έπαινον του βροτών αληθώς καλλωπίσματος˙ η Παρθένος πάρεστι σαφώς, δοξάζουσα τους πίστει ταύτης υμνούντας τα θαύματα.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ

Ίνα τί με απώσω;

Ιωάσαφ οσίω, της Διονυσίου Μονής τω καυχήματι, προσκομίζω ύμνον, συν αυτώ δε τιμώ Ιερόθεον, της Μονής Ιβήρων το εγκαλλώπισμα και κλέος, τον τοις πάλαι Οσίοις εφάμιλλον.

Πρεπωδέστατον όντως, Κάλλιστον τον μέγαν εν ύμνοις γεραίρεσθαι, το σοφόν εκείνο, και θεόπνευστον όργανον χάριτος, και της των Ιβήρων, Μονής αγλάϊσμα και κλέος, και ποιμένων σεπτόν Αρχιποίμενα.

Ο Εξαίρετος όρπηξ, Μονής του Ζωγράφου, τιμάσθω εν άσμασιν, ο την Θεοτόκον, κατιδών οφθαλμοίς Κοσμάς όσιος και Κοσμάς ο άλλος, ο Ισαπόστολος αινείσθω, Φιλοθέου Μονής το αγλάϊσμα.

Ευπρεπής κόσμος ώφθη, της Θεοπρομήτορος ενθέου Σκήτεως, ο Κοσμάς ο θείος, ο εν ταύτη ασκήσας το πρότερον, είτα δε εν άθλοις, Χριστού το όνομα δοξάσας, ον πρεπούση τιμή μακαρίσωμεν.

Εν Κυρίω αγάλλου, και συ Κουτλουμούσιον, ότι εξήνθησεν, εν τοις σοις Κελλίοις, ο Χριστού ιερεύς τε και όσιος, Κυπριανός Μάρτυς˙ συν τούτω δε ανευφημείσθω, ο εν Λαύρα οικήσας Κωνστάντιος.

Επί τέκνοις ως Μήτηρ, η Διονυσίου Μονή επευφραίνεται, τω σεπτώ οσίω, Μακαρίω Χριστού νεομάρτυρι, και τω Λεοντίω, τω εκ του τάφου παραδόξως, αναβλύσαντι μύρα πανεύοσμα.

Δόξα.

Και Λουκάς ο θεόφρων, ο νεανικήν απορρίψας τερπνότητα, εν τη θεία Σκήτη, της του Λόγου Προμήτορος ήσκησεν˙ όθεν και αθλήσας, και τον Δεσπότην μεγαλύνας, παρ’ ημών ιερώς μεγαλύνεται.

Και νυν, Θεοτοκίον.

Τίς ου χαίρει ακούων; Τίς επαγγελίαις ταις σαις ουκ εφήδεται; Συ γαρ έφης, Κόρη, τω Υιώ και Θεώ σου συστήσεσθαι, τους καλώς ενταύθα, το ζην τελέσαντας συγγνώμην, των πταισμάτων αυτών εξαιτήσασα.

Καταβασία.

Εξέστη τα σύμπαντα.

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

Ωδή ΣΤ’. Ο Ειρμός.

Εκύκλωσεν ημάς εσχάτη άβυσσος, ουκ έστιν ο ρυόμενος˙ ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής, σώσον τον λαόν σου ο Θεός ημών. Συ γαρ ισχύς, των ασθενούντων και επανόρθωσις.

Τω πταίσματι του Πρωτοπλάστου Κύριε, δεινώς ετραυματίσθημεν˙ τω δε μώλωπι ιάθημεν τω σω, ώ υπέρ ημών ετραυματίσθης, Χριστέ. Συ γαρ ισχύς, των ασθενούντων και επανόρθωσις.

Ανήγαγες ημάς εξ Άδου Κύριε, το κήτος χειρωσάμενος, το παμφάγον Παντοδύναμε τω σω, κράτει καθελών αυτού την δύναμιν. Συ γαρ ζωή, και φως υπάρχεις, και η Ανάστασις.

Θεοτοκίον.

Ευφραίνονται εν σοι Παρθένε Άχραντε, του γένους οι Προπάτορες, την Εδέμ απολαβόντες δια σου, ήν εκ παραβάσεως απώλεσαν. Συ γαρ αγνή, και προ του τόκου, και μετά γέννησιν.

ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Εκύκλωσεν ημάς.

Παρίστανται δουλοπρεπώς τω Τόκω σου, αι Τάξεις αι ουράνιαι, εκπληττόμεναι αξίως το της σης, ασπόρου λοχείας Αειπάρθενε. Συ γαρ αγνή, και προ του τόκου, και μετά γέννησιν.

Σεσάρκωται ο πριν υπάρχων άσαρκος, ο Λόγος εκ σου Πάναγνε˙ ο τα σύμπαντα βουλήματι ποιών, ο των Ασωμάτων τα στρατεύματα, παραγαγών, εκ του μη όντος ως Παντοδύναμος.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ

Ιλάσθητί μοι Σωτήρ.

Της Λαύρας το ιερόν, θρέμμα τιμήσωμεν άσμασι, τον άσαρκον εν σαρκί, θεοφόρον Μάξιμον, τον εκ θείου Πνεύματος, πλουσίαν την χάριν, προφητείας εισδεξάμενον.

Μακάριον τον στερρόν, και Μητροφάνην τον όσιον, της Σκήτης της ευαγούς, της Θεοπρομήτορος, τα δένδρα τα εύκαρπα, δωρεών αΰλων, μακαρίσωμεν γηθόμενοι.

Βατοπαιδίου Μονής, γεραίρω θεία βλαστήματα, Νεόφυτον τον κλεινόν, ότι φωνής ήκουσε, της αγνής Θεόπαιδος, και τον εν Οσίοις, διαλάμποντα Νικόδημον.

Διονυσίου Μονής, το έξοχον εγκαλλώπισμα, υμνείσθω χρεωστικώς, Νήφων ο θαυμάσιος, Κωνσταντινουπόλεως, ποιμήν χρηματίσας, και Οσίων ακροθίνιον.

Ευφραίνου σεπτή Μονή, Δοχειαρίου πλουτήσασα, δομήτορα ευκλεή, τον σοφόν Νεόφυτον, τον αναβλαστήσαντα, αρετάς παντοίας, ώσπερ δένδρον αγλαόκαρπον.

Ου παύεται αληθώς, αγαλλομένη τω Πνεύματι, η Σκήτη η ιερά, Άννης της θεόφρονος, Νικήταν, Νικόδημον, συν τω Νεκταρίω, τους υιούς αυτής γεραίρουσα.

Δόξα.

Η Σκήτη των Καρεών, αγάλλου εν θείω Πνεύματι, ανθήσασα και αυτή, τον κλεινόν Νεκτάριον, νέκταρ το γλυκύτατον, αρετής απάσης, και Οσίων τον εφάμιλλον.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Την συμμαχίαν την σην, Θεογεννήτορ δραξάμενοι, ως πανοπλίαν στερράν, οι του Όρους Όσιοι, άπασαν κατέρραξαν, στρατιάν Δαιμόνων, και βραβεία νίκης έλαβον.

Καταβασία.

Την θείαν ταύτην και πάντιμον.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ

Ήχος Δ’, Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τους ουρανώσαντας το Όρος Πατέρας, και υποδείξαντας εν τούτω τον βίον, Αγγέλων πολιτεύεσθαι και πλήθη Μοναχών, εν αυτώ συνάξαντας, ανευφημήσωμεν πάντες, προς αυτούς κραυγάζοντες, από πάσης ανάγκης, και επηρείας ρύσασθε ημάς, πληθύς Οσίων του Άθω το καύχημα.

Ο Οίκος

Ως καλή υπάρχει η ένωσις ημών Πατέρες θεόσοφοι! Ως τερπνή και ηδίστη, η κοινή αύτη υμών εορτή, εν η πάντες, οι εν τω Όρει τούτω εκλάμψαντες Άγιοι, ενώνυμοί τε ομού και ανώνυμοι, κοινής της ευφημίας, οία κατά πνεύμα αδελφοί, απολαύετε! Ως μύρον το χεόμενον επί κεφαλής Ααρών, και καταβαίνον επί τον πώγωνα, και ως δρόσος η Αερμόνειος. Έδει γαρ έδει, τους εν ενί τόπω τω Κυρίω ευαρεστήσαντας, και εν μια ημέρα συνεορτάζεσθαι. Δια τούτο και ημείς οι εν τω Άθω μονασταί και μιγάδες, εις εν συνελθόντες, χρεωστικώς υμάς μακαρίζομεν˙ οι νέοι, τους παλαιούς˙ οι υιοί, τους πατέρας˙ και οι εναγείς τους Αγίους˙ συμφώνως αναβοώντες˙ τόνδε τον χώρον, ον εις κατοικίαν εαυτοίς ηρετίσασθε, παντός κακού ανώτερον διασώζετε˙ πληθύς Οσίων, του Άθω το καύχημα.

Το Συναξάριον της ημέρας και είτα το ακόλουθον:

Τη Δευτέρα Κυριακή του Ματθαίου, την μνήμην εορτάζομεν πάντων των Οσίων Πατέρων, των εν Αγίω Όρει του Άθω λαμψάντων.

ΣΤΙΧΟΙ εις το Όρος και εις τους εν τω Όρει αγιάσαντας Πατέρας.

Όρη παρήλθε πάντα, του Άθω Όρος

Ευρωπαϊκής γης, τη αγιωνυμία˙

Ήνθησεν άνθη, ανθεοτρεφής Άθως,

Όντως νοητά, τους δε θείους Πατέρας˙

Χορόν Θεοειδή, των εν Άθω Πατέρων,

Χορός γεραίρει, των Μοναστών του Άθω.

Πληθύς Αθωνιάς, αμφί θόωκον στήκε Θεοίο.

Ταις αυτών αγίαις πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

Ωδή Ζ’. Ο Ειρμός.

Σε νοητήν, Θεοτόκε κάμινον, κατανοούμεν οι πιστοί˙ ως γαρ παίδας έσωσε τρεις, ο υπερυψούμενος, όλον με τον άνθρωπον, εν τη γαστρί σου ανέπλασεν, ο αινετός των Πατέρων, Θεός και υπερένδοξος.

Έφριξε γη, απεστράφη Ήλιος, και συνεσκότασε το φως, διερράγη το του ναού, θείον καταπέτασμα, πέτραι δε εσχίσθησαν˙ δια Σταυρού γαρ ήρται ο Δίκαιος, ο αινετός των Πατέρων, Θεός και υπερένδοξος.

Συ γεγονώς, ωσεί αβοήθητος, και τραυματίας εν νεκροίς, εκουσίως το καθ’ ημάς, ο υπερυψούμενος, πάντας ηλευθέρωσας, και κραταιά χειρί συνανέστησας, ο αινετός των Πατέρων, Θεός και υπερένδοξος.

Θεοτοκίον.

Χαίρε πηγή, αειζώου νάματος. Χαίρε Παράδεισε τρυφής. Χαίρε τείχος το των πιστών. Χαίρε απειρόγαμε. Χαίρε η παγκόσμιος χαρά, δι’ ης ημίν εξανέτειλεν, ο αινετός των Πατέρων, Θεός και υπερένδοξος.

 

ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Σε νοητήν, Θεοτόκε κάμινον.

Σε Ιακώβ, Θεοτόκε κλίμακα, προφητικώς κατανοεί˙ δια σου γαρ επί της γης, ο υπερυψούμενος, ώφθη τοις ανθρώποις τε, συνανεστράφη ως ηυδόκησεν, ο αινετός των Πατέρων, Θεός και υπερένδοξος.

Χαίρε σεμνή, του Αδάμ το κώδιον, εκ σου προήλθεν ο ποιμήν, ενδυσάμενος αληθώς, ο υπερυψούμενος, όλον με τον άνθρωπον, δι’ ευσπλαγχνίαν ακατάληπτον, ο αινετός των Πατέρων, Θεός και υπερένδοξος.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ

Παίδες Εβραίων εν καμίνω.

Εις των Αγίων των εν Άθω, αναδέδεικται, Νήφων ο Θεοφόρος, ο πτηνών βίον ζων, εν τοις ορίοις Λαύρας, και προφητείας χάρισμα, εκ Θεού εισδεδεγμένος.

Νείλος ο Λαύρας Μυροβλύτης, και Νικόδημος ο νέος εν Οσίοις, ο της Νάξου βλαστός, Αγίου Όρους κλέος, και ιερός διδάσκαλος, επαινείσθωσαν αξίως.

Πώς δε τον θείον Νικηφόρον, εξωθήσωμεν, χορού του των Οσίων; Ος ησύχως βιών, εν τοις ερημοτέροις, χωρίοις των του Πνεύματος, ηξιώθη χαρισμάτων.

Αίνος τω θείω Ονουφρίω, τω αισχύναντι Αγαρηνών την πλάνην, τω ασκήσαντι πριν, εν Σκήτη των Ιβήρων, και είτα εναθλήσαντι, προσαδέσθω επαξίως.

Παύλος ο δύω Μονών κτίτωρ, Γεωργίου τε και της Ξηροποτάμου, ασκητών καλλονή, ο λάμψας εν τω τέλει, καθάπερ άλλος ήλιος, εν ωδαίς μεγαλυνέσθω.

Παύλος βλαστός Αγίας Άννης, και Προκόπιος, της των Ιβήρων Σκήτης, ως Χριστού αθληταί, και σύμφυτοι Οσίων, συμφώνως επαινέσθωσαν, εν ασμάτων μελωδίαις.

Δόξα.

Ύμνον προσάδω Παχωμίω, νεομάρτυρι, Χριστού τω στερροτάτω, τω ενθέω βλαστώ, Καυσοκαλύβης όντι, τω δεξαμένω στέφανον, τον διπλούν, παρά Κυρίου.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Δέσποινα Κόσμου συ υπάρχεις, Αειπάρθενε, κατ’ εξοχήν δε πέλεις, Όρους τούτου Αγνή, Δέσποινα, και προστάτις, εκ πάσης αυτό σώζουσα, επηρείας τε και βλάβης.

Καταβασία.

Ουκ ελάτρευσαν τη κτίσει

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

Ωδή Η’. Ο Ειρμός.

Εν καμίνω παίδες Ισραήλ, ως εν χωνευτηρίω, τω κάλλει της ευσεβείας, καθαρώτερον χρυσού, απέστιλβον λέγοντες. Ευλογείτε πάντα τα έργα Κυρίου, τον Κύριον υμνείτε, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Ο βουλήσει άπαντα ποιών, ο και μετασκευάζων, εκτρέπων σκιάν θανάτου, εις αιώνιον ζωήν, τω πάθει σου Λόγε Θεού. σε απαύστως πάντα τα έργα, ως Κύριον υμνούμεν, και υπερυψούμεν εις πάντα τους αιώνας.

Συ καθείλες σύντριμμα Χριστέ, και την ταλαιπωρίαν, εν πύλαις και οχυρώμασι του Άδου, αναστάς εκ τάφου τριήμερος. Σε απαύστως πάντα τα έργα, ως Κύριον υμνούσι, και υπερυψούσιν εις πάντας τους αιώνας.

Θεοτοκίον.

Την ασπόρως και υπερφυώς, εξ αστραπής της θείας, τεκούσαν τον μαργαρίτην, τον πολύτιμον Χριστόν, υμνήσωμεν λέγοντες. Ευλογείτε πάντα τα έργα Κυρίου, τον Κύριον υμνείτε, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Εν καμίνω παίδες Ισραήλ.

Την παστάδα την φωτοειδή, εξ ης ο των απάντων, Δεσπότης ώσπερ νυμφίος, προελήλυθε Χριστός, υμνήσωμεν άπαντες εκβοώντες. Πάντα τα έργα Κυρίου, τον Κύριον υμνείτε, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Χαίρε θρόνε ένδοξε Θεού, Πιστών χαίρε το τείχος, δι’ ης φως τοις εν σκότει, εξανέτειλε Χριστός, τοις σε μακαρίζουσι και βοώσι: Πάντα τα έργα Κυρίου, τον Κύριον υμνείτε, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ

Επταπλασίως Κάμινον.

Ησυχαστών ο πρώτιστος, των του Όρους γεραίρεται, Πέτρος ο εν Άθω, ζήσας ζωήν άϋλον˙ ο τρέψας εν σώματι, τους ασωμάτους Δαίμονας˙ ο γυμνός αεί, τον βίον όλον διάγων˙  και Πνεύματος αγίου, δωρεών των ενθέων, αξιωθείς πλουσίως, πρεσβείαις της Πανάγνου.

Τον Ρωμανόν τον ένδοξον, ασκητών σεμνολόγημα, και νεομαρτύρων του Χριστού το ήδυσμα, τιμήσωμεν άσμασιν, ον Λαύρας ανεβλάστησε, Σκήτη η σεπτή, Καυσοκαλύβης ως ρόδον, και μαθητήν οικείον, ο Ακάκιος έσχεν, ο νέος εν τοις χρόνοις, και παλαιός τη ασκήσει.

Σάββας ανευφημείσθω μοι, Ιεράρχης ο ένθεος, ο παρά Χριστού, θαυμάτων λαβών δύναμιν˙ ο Σέρβων βασίλειον, φωτίσας ώσπερ ήλιος, συν τω Συμεών Πατρί αυτού κατά σάρκα, υιώ δε κατά πνεύμα, τα εκβλύσαντι μύρα, Μονής Χιλανδαρίου, Δομήτορες οι θείοι.

Της Φιλοθέου άριστα, Συμεών ηγησάμενον, και τον Μυροβλύτην Σίμωνα τιμήσωμεν, τον Πέτρας δειμάμενον, Μονήν την υψιβάμονα, δια της ομφής, του ουρανίου αστέρος˙ και Σάββαν τον εν βίω, ισάγγελον φανέντα, εν τη Μονή τη θεία, Βατοπαιδίου όντως.

Της σωφροσύνης κάλλεσι, φερωνύμως κοσμούμενος, ο εν ιερεύσιν ιερός Σωφρόνιος, εν Σκήτη εβίωσεν, Άννης Θεοπρομήτορος, και ο νέος Σάββας, ου το σκήνος εν νήσω Καλύμνω εδοξάσθη, αλλά και ο της Λαύρας, Ηγούμενος υμνείσθω, Φιλόθεος ο μέγας.

Τιμής και αύθις κρείττονος, Εσφιγμένου ηξίωται, η αγία Μάνδρα ιερώς βλαστήσασα, τον θείον Τιμόθεον, τον αληθώς τιμήσαντα, άθλοις ιεροίς, τον των απάντων Δεσπότην˙ διο και γηθομένη, αυτόν εγκωμιάζει, Χριστόν υπερυψούσα, τον μόνον Αθλοθέτην.

Δόξα.

Σκίρτα και πάλιν χόρευε, η σεπτή Μονή άπασα, του Διονυσίου, η αναβλαστήσασα,  τον θείον Φιλόθεον, των ασκητών αγλάϊσμα˙ ον εκ φυλακής, η Θεοτόκος Μαρία ερρύσατο και πάσης, επηρείας δαιμόνων, και ου η θεία Κάρα,  ως άστρον λαμπρόν ώφθη.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Εφ’ υψηλού του βήματος, και λαμρού θρόνου Δέσποινα, ώφθης καθημένη, όλη εξαστράπτουσα, και κύκλω σου ίσταντο, χοροί αζύμων άμετροι, εν μεσηβρινοίς, ακρωτηρίοις του Άθω, και του Όρους κυκλόθεν, ωσεί πύρινοι πύργοι, εφαίνοντο τυπούντες, τους νυν ευφημουμένους.

Καταβασία.

Παίδας ευαγείς εν τη καμίνω.

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

Ωδή Θ’. Ο Ειρμός.

Τύπον της αγνής λοχείας σου, πυρπολουμένη βάτος έδειξεν άφλεκτος˙ και νυν καθ’ ημών, των πειρασμών αγριαίνουσαν, κατασβέσαι αιτούμεν την κάμινον, ίνα σε Θεοτόκε, ακαταπαύστως μεγαλύνωμεν.

Ώ πως ο λαός ο άνομος, ο απειθής και πονηρά βουλευσάμενος, τον αλάστορα και ασεβή εδικαίωσε, τον δε δίκαιον ξύλω κατέκρινε, τον Κύριον της δόξης! Ον επαξίως μεγαλύνομεν.

Σώτερ ο αμνός ο άμωμος, ο την του κόσμου αμαρτίαν αράμενος, σε δοξάζομεν, τον αναστάντα τριήμερον, συν Πατρί τε, και τω θείω σου Πνεύματι, και Κύριον της δόξης, θεολογούντες μεγαλύνομεν.

Θεοτοκίον.

Σώσον τον λαόν σου Κύριε, ον περ εκτήσω τω τιμίω σου αίματι, κατ’ εχθρών ισχύν, τω Βασιλεί χαριζόμενος, και ταις σαις Εκκλησίαις φιλάνθρωπε, βραβεύων την ειρήνην, της Θεοτόκου ταις εντεύξεσιν.

ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Τύπον της αγνής λοχείας σου.

Ρίζης εκ Δαυΐδ εβλάστησας, προφητικώς Παρθένε του Θεοπάτορος. Αλλά και Δαυΐδ, ως αληθώς συ εδόξασας, ως τεκούσα τον προφητευόμενον τον Κύριον της δόξης,  ον επαξίως μεγαλύνομεν.

Άπας εγκωμίων πάναγνε, νόμος ηττάται τω μεγέθει της δόξης σου˙ αλλά Δέσποινα, παρ’ ικετών αναξίων σου, εξ ευνοίας δε σοι προσφερόμενον, προσδέχου   Θεοτόκε, μετ’ ευμενείας το εφύμνιον.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ

Εξέστη επί τούτω ο Ουρανός.

Αγάλλου Βατοπαίδου σεπτή Μονή, η Οσίους πλουτήσασα δώδεκα, και αθλητάς, οίτινες διήλεγξαν ανδρικώς, κακοδοξίαν άπασαν, των λατινοφρόνων και δυσσεβών, υφ’ ων παραδοθέντες, αγχόνης τω θανάτω, διπλούς στεφάνους εκομίσαντο.

Ευφραίνου η Ιβήρων θεία Μονή, ότι όλην πληθύν προσενήνοχας, τω Ιησού, Οσιομαρτύρων από των σων, τέκνων δια της ύδατος, πνιγμονής ως άνακτα Μιχαήλ, και Βέκκον πατριάρχην, τους λατινοφρονούντας, αδρειοφρόνως απελέγξασαν.

Παιάνιζε και χαίρε και συ Μονή, η Ζωγράφου Κυρίω προσάξασα, τους σους υιούς, τέσσαρας και είκοσι τω ποσώ, θείους Οσιομάρτυρας, ως ολοκαυτώματα ιερά, πυρί τελειωθέντας, ως ανδρικώς την πλάνην, λατινοφρόνων θριαμβεύσαντας.

Και συ δε σεπτή Σκήτη των Καρεών, ίνα τί ου χορεύεις και γάννυσαι; Και γαρ και συ, τέκνα σου προσήνεγκας τω Χριστώ, στερρούς Οσιομάρτυρας, ξίφει εκτμηθέντας τας κεφαλάς, ως υπερασπισθέντας, της των Πατέρων δόξης, και την Λατίνων στηλιτεύσαντας.

Αλλά και συν ερήμω τη ευαγεί, η του Όρους υπώρεια σύμπασα, συν τοις λοιποίς, ιεροίς σκηνώμασι και σεπτοίς, ευφραινομένην ύμνησον, τους εν σοι εκλάμψαντας μυστικώς, γνωστούς και ανωνύμους, τους διαφόροις τρόποις, ασκητικώς Χριστώ δουλεύσαντας.

Ομήγυρις οσία και ευκλεής, Ασκητών θεοσύλλεκτε όμιλε, Ιεραρχών, δήμε φωτοφόρε και ιερέ, Μαρτύρων θείον σύστημα, άπαντες ανώνυμοι και γνωστοί, του Άθω λαμπρά άστρα, μη παύσησθε πρεσβεύειν, υπέρ ημών προς τον Παντάνακτα.

Δόξα. Τριαδικόν.

Προσδέχου Παναγία Τριάς σεπτή, ους το Όρος του Άθω προσφέρει σοι, ως απαρχάς, και ως θυμιάματα εκλεκτά, πάντας τους αγιάσαντας, πρότερον και ύστερον εν αυτώ, γνωστούς τε και αγνώστους, και ταις πρεσβείαις τούτων, εκ πάσης βλάβης αυτό φύλαττε.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Ωδάς σοι ευχαρίστους πάντες ημείς, οι το Όρος οικούντες προσφέρομεν, Μήτερ Θεού, ότι διασώζεις ημάς αεί, εκ πάσης περιστάσεως˙ τρέφεις τε και θάλπεις και προνοείς. Αλλά δεόμεθά σου, και θείας Βασιλείας, μετά το τέλος καταξίωσον.

Καταβασία. Άπας γηγενής.

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΟΝ

Αναστάσιμον. Άγιος Κύριος…

Τον λίθον θεωρήσασαι, αποκεκυλισμένον, αι Μυροφόροι έχαιρον˙ είδον γαρ νεανίσκον, καθήμενον εν τω τάφω, και αυτός ταύταις έφη. Ιδού Χριστός εγήγερται˙ είπατε συν τω Πέτρω τοις Μαθηταίς. Εν τω όρει φθάσατε Γαλιλαίας, εκεί υμίν οφθήσεται, ως προείπε τοις φίλοις.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ

Γυναίκες ακουτίσθητε.

Αγάλλου το επώνυμον, Όρος της αγιότητος, τους πολιούχους σου βλέπον, και Θεοφόρους Πατέρας, συνειλεγμένους άπαντας, και τιμωμένους σήμερον, και εορτήν χαρμόσυνον, μετά των σων οικητόρων, κρότει την σύναξιν τούτων.

Θεοτοκίον. Όμοιον.

Αγάλλου Αειπάρθενε, την πρόρρησίν σου βλέπουσα, πεπληρωμένην ως έσται, άγιον τούτο το Όρος˙ ο γαρ Πατέρων Σύλλογος, ους σήμερον γεραίρομεν, φανείς εν τούτω άγιος, δια των έργων σφραγίζει, την προφητείαν σου Κόρη.

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ

Ιστώμεν Στίχους Η’, και ψάλλομεν στιχηρά

Αναστάσιμα Δ’, και των Οσίων Δ’.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ  Ήχος Α’.

Υμνούμέν σου Χριστέ, το σωτήριον Πάθος, και δοξάζομέν σου την Ανάστασιν.

Σταυρόν υπομείνας, και τον θάνατον καταργήσας, και αναστάς εκ των νεκρών, ειρήνευσον ημών την ζωήν Κύριε, ως μόνος Παντοδύναμος.

Ο τον Άδην σκυλεύσας, και τον άνθρωπον αναστήσας, τη Αναστάσει σου Χριστέ, αξίωσον ημάς, εν καθαρά καρδία, υμνείν και δοξάζειν σε.

Την θεοπρεπή σου συγκατάβασιν δοξάζοντες, υμνούμέν σε Χριστέ. Ετέχθης εκ Παρθένου, και αχώριστος υπήρχες τω Πατρί˙ έπαθες ως άνθρωπος, και εκουσίως υπέμεινας Σταυρόν˙ ανέστης εκ του τάφου, ως εκ παστάδος προελθών, ίνα σώσης τον κόσμον˙ Κύριε δόξα σοι.

ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ Ήχος ο αυτός.

Των ουρανίων ταγμάτων.

Την των εν Άθω Πατέρων σεπτήν ομήγυριν, οι εν τω Άθω πάντες, ευφημήσωμεν ύμνοις, τους φίλους της Παρθένου και του Χριστού, ερασμίους θεράποντας, τους ημετέρους προστάτας και πρεσβευτάς, αενάους προς τον Κύριον.

Επί του Όρους του Άθω Πατέρες Όσιοι, σωματικώς εστώτες, την διάνοιαν όλην, υψώσατε εις όρη τα νοητά, και αιώνια άγιοι˙ και ώσπερ άϋλοι άγγελοι επί γης, αληθώς εβιοτεύσατε.

Στίχ. Καυχήσονται Όσιοι εν δόξη και αγαλλιάσονται επί των κοιτών αυτών.

Εκ ταπεινώσεως άκρας θείαν διάκρισιν, εξ ής διόρασίν τε, και προόρασιν όντως, ειλήφατε Πατέρες παρά Θεού, τη του Πνεύματος χάριτι, και προορώντες και λέγοντες ασφαλώς, ως παρόντα τα εσόμενα.

Στίχ. Άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν, η αίνεσις αυτού εν Εκκλησία Οσίων.

Της υπερφώτου Τριάδος νυν ελλαμπόμενοι, τη απροσίτω δόξη, Θεοφόροι πατέρες, και θείας ευφροσύνης, και χαρμονής, εμπιπλάμενοι ένδοξοι, υπέρ ημών ικετεύσατε εκτενώς, λυτρωθήναι της κολάσεως.

Δόξα. Ήχος πλ. Δ’.

Των Οσίων Πατέρων ο χορός, εκ διαφόρων πατρίδων ορμηθείς, και το Όρος οικήσας, το παρά φύσιν διέφυγε, το κατά φύσιν διέσωσε, και των υπέρ φύσιν ηξίωται χαρισμάτων˙ και ημίν την οδόν της ασκήσεως, δι’ έργων και  λόγων υπέδειξεν. Όθεν κατά χρέος αυτούς ευφημούντες βοήσωμεν˙ ώ πληθύς Οσίων ηγιασμένη, και πεποθημένη Θεώ! Ώ μελισσών Θεοσύλλεκτε, ο εν οπαίς και σπηλαίοις του Όρους, καθάπερ εν σίμβλοις νοητοίς, το γλυκύτατον μέλι, της ησυχίας κηροπλαστήσας! Τριάδος ηδύσματα˙ Θεοτόκου εντρυφήματα˙ του Άθω καυχήματα˙ και της Οικουμένης σεμνολογήματα. Πρεσβεύσατε προς Κύριον, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν.

Υπερευλογημένη…

Δοξολογία Μεγάλη και Απόλυσις.

 

 

 

Κοινοποίηση άρθρου:
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
https://www.agiospatrokosmas.gr/2017/06/17/akolouthia-ths-kyriakhs-ton-agioreiton-pateron/
Twitter